Ποτέ δεν θα ξεχάσω…

Ποτέ δεν θα ξεχάσω….

    • την Τρίτη της 21ης Οκτωβρίου 2008, ημέρα που σταμάτησε για μένα μία τέλεια εγκυμοσύνη και ξεκίνησε ο χειρότερος εφιάλτης μου αλλά ταυτόχρονα το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής μου.
    • τη στιγμή που ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι πρέπει να μπούμε χειρουργείο για να βγάλουμε το μωρό καθώς η κατάσταση της υγείας του ήταν κρίσιμη καθώς και η δική μου λόγω πολύ ανεβασμένης πίεσης. Οι μοναδικές σκέψεις που μου έρχονταν στο μυαλό ήταν: ‘είναι πολύ νωρίς ακόμα’, ‘δεν έχω ξανακούσει ποτέ κάτι τέτοιο’ και ‘δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, είναι απλά ένα κακό όνειρο’.
    • την αίσθηση ότι πάω να ”εκτελέσω” μια διαδικασία η οποία, από τις μέχρι τότε περιγραφές που είχα από τους γνωστούς και συγγενείς ήταν δύσκολη αλλά ευχάριστη. Τότε εγώ γιατί είχα παγώσει και δεν αισθανόμουν τίποτε παρά ένα μεγάλο κενό;
    • την πρώτη στιγμή που αντίκρισα το μωράκι μου, το κοριτσάκι μου σε μία αίθουσα που έμελλε να είναι το 2ο σπίτι μου για τους επόμενους 2 μήνες; Πού ήταν το ροζ, αφράτο μωράκι που έβλεπα στις διαφημίσεις και περίμενα όλους αυτούς τους μήνες;
    • τη σοκαριστική εικόνα του νεογέννητου μωρού μου που δεν θα μου φύγει ποτέ, μα ποτέ από το μυαλό μου. Ένα μικροσκοπικό πλασματάκι 860 γραμμαρίων, λίγο μεγαλύτερο από την παλάμη μου, που φαινόταν απίστευτα ταλαιπωρημένο, απίστευτα χλωμό, απίστευτα απροστάτευτο έξω από την αγκαλιά μου, με κάθε σπιθαμή του κορμιού του καλυμμένο από σωληνάκια, τρυπημένο παντού.
    • την αίσθηση ότι αυτό το πλασματάκι θέλω να το πάρω αγκαλιά και να του πω ότι όλα θα πάνε καλά και η μαμά είναι εδώ. Με άκουγε; Ίσως. Με αισθανόταν γύρω; Ίσως.
    • τη μητέρα που είχε δίδυμα στις διπλανές θερμοκοιτίδες και παρότι με είδε πρώτη φορά στην αίθουσα, μόλις με είδε να κλαίω, ήρθε και με έπιασε από τον ώμο και μου είπε ότι όλα θα πάνε καλά.
    • τα ατελείωτα δευτερόλεπτα που δεν γνώριζα εάν το κοριτσάκι μου θα επιβιώσει.
    • τις ατελείωτες ημέρες και ώρες αναμονής έξω από τη ΜΕΝΝ και μέσα στη ΜΕΝΝ, φορώντας την πράσινη φόρμα και τα πράσινα παπούτσια μη γνωρίζοντας πως είναι το παιδί μου.
    • την ακραία ταραχή που ένιωθα όταν το επισκεπτήριο καθυστερούσε και μας άφηναν πολύ ώρα να περιμένουμε απ’έξω γιατί γνώριζα ότι κάποιο έκτακτο και επικίνδυνο περιστατικό έπρεπε να αντιμετωπιστεί από τους γιατρούς. Πως ήταν το κοριτσάκι μου;
    • την απίστευτη αγωνία μου κάθε φορά που έπρεπε να μας ενημερώσουν για την πορεία του παιδιού μας….την αναπνοή της, την κοιλίτσα της, τα πνευμόνια της, τις λοιμώξεις.
    • τον ήχο από τα μηχανήματα που βρίσκονταν γύρω από τη θερμοκοιτίδα μας, για το οξυγόνο, για τους παλμούς της καρδιάς.
    • τα τραγούδια που της τραγουδούσαμε και τα λόγια που της λέγαμε μέσα από μία μικρή τρυπούλα της θερμοκοιτίδας.
    • την πρώτη στιγμή που μας επέτρεψαν να της πιάσουμε τα μικροσκοπικά της δαχτυλάκια μέσα από τα δύο κυκλικά ανοίγματα της θερμοκοιτίδας.
    • την πρώτη στιγμή που την κράτησα αγκαλιά, καθώς και τη νοσοκόμα που μου την έδωσε χωρίς να επιτρέπεται (θα την ευγνωμονώ πάντα).
    • την αγωνία μας κάθε ημέρα εάν μπορεί να φάει με μπιμπερό, πόσα ml γάλακτος ήπιε, εάν πήρε γραμμάρια, πότε θα φτάσουμε τα κιλά που χρειάζονται για να την πάρουμε στο σπίτι, το φόβο μας μήπως πισωγυρίσει και σταματήσει να τρώει.
    • το αρκουδάκι και τις χρωματιστές εικόνες που είχαμε βάλει στη θερμοκοιτίδα της για να αισθάνεται συνεχώς την παρουσία μας.
    • τα Χριστούγεννα που κάναμε χωρίς το κοριτσάκι μας.
    • την Πρωτοχρονιά που κάναμε χωρίς εκείνην.
    • τους άλλους γονείς που γνωρίσαμε στη ΜΕΝΝ και με τους οποίους ζήσαμε τις ίδιες αγωνίες και τις ίδιες χαρές και τους οποίους πάντα θα αισθάνομαι ως πολύ δικούς μου ανθρώπους.
    • τη στήριξη της οικογένειάς μας σε κάθε στιγμή, σε κάθε περίσταση και την αισιοδοξία που μας μετέφεραν μόνιμα, ακόμα και όταν οι πιθανότητες ήταν εναντίον μας.
    • την 9η Ιανουαρίου 2009, όταν έφτασε η ημέρα να έρθει στο σπίτι, και φοβόμασταν να μην γίνει κάτι τελευταία στιγμή και δεν την βγάλουν από τη ΜΕΝΝ. Την 9η Ιανουαρίου 2009, γιατί τελικά ήρθε στο σπίτι, γνώρισε την οικογένειά της, σταμάτησε να ακούει μηχανήματα, άρχισε να μαθαίνει ότι υπάρχει ημέρα και νύχτα και όχι μόνο ατελείωτα φώτα, σταμάτησε να νιώθει το άγγιγμα της βελόνας και άρχισε να νιώθει μόνο το δικό μας τρυφερό άγγιγμα.
    • ότι δεν ένιωσα άγχος ούτε για την αλλαγή πάνας ούτε για το πώς θα την κάνω μπάνιο ούτε για το πώς θα τη βάλω σε πρόγραμμα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω ότι ένιωσα απλά ευγνωμοσύνη που είχα στην αγκαλιά μου το μικρό μου θαύμα, το προωράκι μου….

Αφήστε ένα σχόλιο